PoetryThaiOde to Grand Canyon - บทสดุดีมหาปฐพีPoetryThaiOde to Grand Canyon - บทสดุดีมหาปฐพี
|
|
|||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||
|
๏ ฟ้าใสแลสว่างพ่างกระจก |
ขาวหิมะประทับปกทั่วแผ่นหน เขียวขจีแห่งสนสล้างตา๚ สนผลัดเปลือกปลงเปลือกลงปรกหล้า ยังครึ้มเขียวแกร่งกล้าท้าคมลม๚ เป็นเวิ้งเว้าแลจำเพาะอย่างเหมาะสม แต่งรายทางให้สวยสมภิรมย์นัยน์๚ ทอดช่วงยาวระยะโยชน์ยลยิ่งใหญ่ กว้างกว่ากว้างไกลกว่าไกลเกริกไกรจริง๚ ดังนาคีมาหมอบฟุบอยู่แน่นิ่ง ประดับตลิ่งด้วยหิมะยะเยียบเย็น๚ ดุจเทพแสร้งแต่งวางรายทางเห็น บ้างหัวตัดบ้างดูเป็นเช่นอาราม๚ กิ่วด้วยลมไล้เล็มดูเข้มขาม แลเป็นริ้วลู่ตามความสมดุล๚ มหาสุสานนิรันดร์แห่งฝอยฝุ่น เอกสกุลเลิศลบทุกภพไป๚ สนธยามาสมทบและเสริมให้ สร้อยทับทิมพิมพ์ใจให้เพลินชม๚ เฉกเพลิงรักผลาญฤดีให้ร้าวล่ม คืออารมณ์พิศวาสย้อมหยาดทรวง๚ มอบเฉิดฉันทองรินจากถิ่นสรวง เย็นเงินยวงแสงบุหลันดูพรั่นพรึง๚ นักเดินทางเหงาใจใครคิดถึง สวาทซึ้งรึงรัดมัดดวงมาน๚ อีกหนึ่งโสดที่ประสบเพื่อประสาน สะสมมวลดอกไม้บานให้ชีวิน๚ ใต้ตะวันเริงแรงไม่แสงสิ้น โน่นแผ่นดินสีทองเรืองรองรอ๚ะ๛ |
||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
